Μεσογειακή συμμαχία έναντι της γερμανικής δικτατορίας

June 15, 2012 at 6:07 am Leave a comment

*Συνέντευξη στον Βασίλη Νέδο

Η ελληνική κρίση, παρούσα παγκοσμίως, έχει ενεργοποιήσει Ευρωπαίους διανοουμένους που προβληματίζονται για το μέλλον και τις προοπτικές της Ε. Ε., όπως τουλάχιστον αυτές προδιαγράφονται τα τελευταία δύο χρόνια. Ενας από αυτούς είναι και ο Ιταλός ειδικός των κλασικών γραμμάτων κ. Λουτσιάνο Κάνφορα. Ο καθηγητής από το Μπάρι θα βρεθεί στις 20 Ιουνίου στις Βρυξέλλες, όπου σε μια εκδήλωση η οποία πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Χέρμαν βαν Ρομπέι θα μιλήσει για την ανάγκη υπεράσπισης της χειμαζόμενης Ελλάδας. Την επόμενη μέρα ο κ. Κάνφορα θα φθάσει και στην Αθήνα, όπου θα συμμετάσχει σε διεθνές συνέδριο. Θεωρεί καθήκον του να υπερασπιστεί την Ελλάδα από αυτό που ο ίδιος περιγράφει ως δυσλειτουργία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Δηλαδή, να υπάρχει κεντρική τράπεζα δίχως να έχουν δημιουργηθεί, νωρίτερα, ομοσπονδιακές δομές. Για τον Κάνφορα μόνη λύση για τις χώρες της Μεσογείου είναι η αποχώρηση από το ενιαίο νόμισμα, το οποίο ο ίδιος περιγράφει, λίγο πολύ, ως «γερμανική δικτατορία».

– Επισκέπτεσθε την Ελλάδα σε μια συγκυρία ιδιαίτερα κρίσιμη για τη χώρα. Στον δημόσιο διάλογο κυριαρχεί η συζήτηση για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας που, εν ολίγοις, συμπυκνώνεται στο δίλημμα μεταξύ της λήψης των μέτρων του Μνημονίου ή της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και της εξόδου από την Ευρωζώνη. Θεωρείτε ότι η Ελλάδα οδεύει σε ένα επικίνδυνο μονοπάτι;
Κατά την άποψή μου το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Ολες οι δυσλειτουργίες που εμφανίζονται σήμερα έχουν τις ρίζες τους στον τρόπου που εξ αρχής σχεδιάστηκε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Σε αυτό ενυπάρχει μια θεμελιώδης τρέλα η οποία συνίσταται στο εξής γεγονός: έχει υιοθετηθεί ένα ενιαίο νόμισμα, έχουν θεσμοθετηθεί αυστηροί κανόνες για τη διατήρηση της αξίας του, δίχως παράλληλα να έχει δημιουργηθεί ένα ομοσπονδιακό κράτος. Με βάση αυτό το δεδομένο, είναι απολύτως αναμενόμενο η πραγματική και ουσιαστική διακυβέρνηση της Ε. Ε. να πέφτει στα χέρια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που πρακτικά συνιστά τη μόνη ενιαία ευρωπαϊκή δομή.

– Ολη αυτή η κρίση έχει αναδείξει και άλλα ερωτήματα, υπαρξιακού χαρακτήρα. Αν, ας πούμε, ανήκει η Ελλάδα στην Ευρώπη…
Επανέρχομαι σε εκείνο που έλεγα και απαντά σε αυτό που με ρωτάτε. Οι τραπεζίτες έχουν τώρα όλη την εξουσία και έχουν το δικαίωμα να υπαγορεύσουν οι ίδιοι ποια χώρα «ανήκει στην Ευρώπη» και ποια όχι! Η Ελλάδα είναι ο στόχος αυτής της συγκαλυμμένης δικτατορίας… Και είναι πολύ απλό να αντιληφθεί κάποιος γιατί συμβαίνει αυτό. Με μια επιστροφή στη «δραχμή» τα ελληνικά προϊόντα θα ανακτούσαν την «ανταγωνιστικότητά» τους στην αγορά και ο τουρισμός θα επανερχόταν στην κατάσταση που βρισκόταν πριν από το ευρώ: θα γινόταν ξανά η μεγαλύτερη πηγή εσόδων για την Ελλάδα. Το παράδειγμα των Ελλήνων θα μπορούσαν να μιμηθούν η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία. Από τη στιγμή που όλες αυτές οι χώρες θα αποφάσιζαν να προχωρήσουν σε μια τέτοια κίνηση, θα αντιμετώπιζαν οριστικά και τη γερμανική δικτατορία που έχει επιβληθεί στη Μεσογειακή Ευρώπη.

– Εχετε αναφερθεί στην ανισότητα μεταξύ του ευρωπαϊκού κοινοβουλευτισμού και των αγορών. Τα κοινοβουλευτικά συστήματα, το περιβόητο μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος της Ευρώπης, έχουν κάποια ελπίδα να αντέξουν την πίεση που υφίστανται;
Το κοινωνικό κράτος, όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, βρίσκεται πλέον σε κίνδυνο. Η λιτότητα, την οποία απαιτούν όσοι τάσσονται υπέρ της παθιασμένης και απάνθρωπης υπεράσπισης του ενιαίου νομίσματος, βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη διατήρηση της ύπαρξης του κοινωνικού κράτους. Την ίδια στιγμή γίνεται και μια άλλη συζήτηση. Λένε κάποιοι ότι «η Ευρώπη απαιτεί» από κάθε εταίρο να μειώσει το συντομότερο δυνατόν το «δημόσιο χρέος». Ξεχνούν, όμως, πως αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο υπό την προϋπόθεση ότι το ΑΕΠ της κάθε χώρας θα αυξάνεται. Και για να γίνει αυτό, με τη σειρά του, είναι αναγκαίο η βιομηχανία να μπορεί να χρηματοδοτηθεί σε αποδεκτά επιτόκια δίχως, παράλληλα, να «ποινικοποιούνται» οι μισθοί.

– Ο Θουκυδίδης στον διάλογο μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων μιλάει για την «έκλυτη από τη φύση της ελπίδα». Οι ιστορικές συγκρίσεις είναι βεβαίως καλό να αποφεύγονται. Αλλά μήπως η ελπίδα των Ελλήνων για την έξοδο από την κρίση μοιάζει με εκείνη των Μηλίων πριν αππό την ολοκληρωτική καταστροφή;
Πιστεύω ότι η σύγκριση είναι θεμιτή. Και εγώ επίσης θεωρώ ότι η ελπίδα είναι ένα όπλο αδύναμο, αν όχι άχρηστο από μόνο του. Πρακτικά, αυτό που καθίσταται απαραίτητο για την Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι να προωθήσει μια μεσογειακή συμμαχία, μια κοινή γραμμή, ικανή να αντιπαρατεθεί στην οικονομική κυριαρχία της Βόρειας Ευρώπης. Πιστεύω ότι η σημερινή Γαλλία θα μπορούσε να επιδείξει περισσότερη ευαισθησία, αν βρισκόταν απέναντι σε μια τέτοια προοπτική (ενός μεσογειακού μετώπου).

Ποιος είναι
Ο Λουτσιάνο Κάνφορα, ένας από τους σημαντικότερους ελληνιστές της εποχής μας και ιδιαίτερα γνωστός για τις μελέτες του για τη δημοκρατία στην αρχαιότητα, αλλά και με εξειδικευμένη ερευνητική δραστηριότητα στην αρχαία ελληνική και λατινική γραμματεία, γεννήθηκε στο Μπάρι το 1942. Σήμερα είναι καθηγητής Λατινικής και Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μπάρι και επιστημονικός διευθυντής στην Ανώτατη Σχολή Ιστορικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Σαν Μαρίνο. Από το 1975 διευθύνει το ιστορικό περιοδικό Quadernidi Storia. Εχει δημοσιεύσει μέχρι στιγμής 71 βιβλία, εννέα εκ των οποίων έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά.

*Καθημερινή της Κυριακής, 3/6/12

Advertisements

Entry filed under: Συνεντεύξεις.

Θα πέσουν κεφάλια από τις 18… Να περάσουν οι επόμενοι…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ


%d bloggers like this: