3η Μαϊου και ελληνική πολιτική συγκυρία

Του Δημήτρη Κουκλουμπέρη

Πάντα επίκαιρο όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν λέμε και υποστηρίζουμε ότι η ελευθερία της έκφρασης είναι κατοχυρωμένη στις περισσότερες χώρες του κόσμου, παραμένει το μήνυμα της 3ης Μάιου, ημέρα όπου τιμάται η Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου.

Κι όμως θλιβεροί είναι κάθε χρόνο οι απολογισμοί και τα επίσημα στοιχεία για τους δημοσιογράφους και τους ανθρώπους των ΜΜΕ, οι οποίοι χάνουν τη ζωή τους κατά την άσκηση των καθηκόντων τους ή διώκονται και λογοκρίνονται για την καταγραφή των πραγματικών γεγονότων, τις αποκαλύψεις και τα «ενοχλητικά» δημοσιεύματά τους.

Την ίδια ώρα, ολοένα και περισσότερο πλήττονται βάναυσα τα εργασιακά δικαιώματα των ανθρώπων του Τύπου όσον αφορά τις συνθήκες εργασίας, τις αμοιβές, το ασφαλιστικό και τις συλλογικές συμβάσεις, μια κατάσταση που επιτείνει την ανασφάλεια και καθιστά απαγορευτική μια αξιοπρεπή διαβίωση.

«Η ελευθερία της έκφρασης είναι ένα από τα θεμέλια των δημοκρατικών μας κοινωνιών. Χωρίς έναν ελεύθερο, ανεξάρτητο και πλουραλιστικό Τύπο, χωρίς ελευθερία να ερευνά και να πληροφορεί, δε θα υπήρχε πραγματική δημοκρατία», αναφέρουν στα επετειακά μηνύματά τους με αφορμή την ημέρα διάφορες δημοσιογραφικές ενώσεις.

Το ερώτημα που τίθεται ωστόσο (και ειδικά λόγω της πολιτικής συγκυρίας στην Ελλάδα με το γενικευμένο κλίμα σκανδαλολογίας που κυριαρχεί και τα αυξημένα κρούσματα διαφθοράς) είναι κατά πόσο από τη μια οι δημοσιογράφοι πιστεύουν και εξασκούν την ανεξάρτητη και αντικειμενική δημοσιογραφία και από την άλλη οι κρατούντες είναι διατεθειμένοι να επιτρέψουν στο ακέραιο τη δημόσια έκφραση του λόγου χωρίς άνωθεν παρεμβάσεις, κουκούλωμα και λοιπούς «φιλικούς» διακανονισμούς και ύποπτα ανταλλάγματα…